به قسمي که اولين صندوق امانات جهان در حوضه تمدن اين شهر بنا نهاده شده است.اين شهر به «شهر بادگيرها»، «عروس کوير»، «دار العلم» و «شهر دوچرخهها» معروف است. در سالهاي اخير به يزد نام «حسينيه ايران» نيز دادهاند.واژه يزد در لغت به معناي مقدس و پاک بوده و وجهتسميه اين شهر، سرزمين مقدس و شهر خدا است.
غذاها ي سنتي يزد:
يکي از راههايي که انسانها براي انطباق با محيط طبيعي خود از آن استفاده ميکنند ، استفاده از غذاهاي متناسب با امکانات و نيازهاي محيطي است . به اين ترتيب انسانها به نياز زيستي خود پاسخي فرهنگي ميدهند و نياز به غذا خوردن و تطبيق با محيط زيست را با سنتها و آداب و رسوم بسياري درميآميزند .
شهرستان يزد ، به علت قرار گرفتن در کمربند خشک جهاني ، داراي زمستانهاي سرد و نسبتاً مرطوب و تابستانهاي گرم و طولاني و خشک است . از سنت غذايي خاصي پيروي کرده و تابستان گرم ، خشک و طولاني را با انواع آشها و زمستان سرد را با غذاهاي شيرين و شيرينيجات معروف خود سپري ميکنند . همچنين مردم يزد به استفاده از انواع گياهان دارويي معروف هستند که در ساير شهرهاي ايران نسبتاً به فراموشي سپرده شدهاست . به علاوه در يزد بسياري از غذاهاي سنتي داراي مفاهيم ارزشي خاص خود بوده و هر يک از آنها در مراسم و مناسبت خاصي استفاده ميشوند .
انواع شيريني هاي يزد:
باقلوا ( لوز پسته ، لوز بادامي يا بيدمشک ، لوز نارگيلي ، لوز مخلوط دورنگ ، لوز ترحيمي ) ، کيک يزدي ، کيک تختهاي ، حاجي بادام ، نان برنجي ، نان پنجرهاي ، نقل يزدي ، قطاب ، پشمک ، آبنبات مغزي ، سوهان آردي ، سوهان خاني ، نان نارگيلي ، نان منقا و باقلوا شامي که به دليل نياز داشتن مقدار زيادي هل و گلاب و شربت توليد آن مقرون به صرفه نيست .
